Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 1983. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 1983. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 10 marca 2016

Elvis Costello & The Attractions - Everyday I Write The Book (1983)











9

Pierwszy hit Elvisa Costello w Stanach Zjednoczonych powstał według pomysłu wymyślenia piosenki bardzo prostej, na której napisanie brytyjski muzyk wyznaczył sobie zaledwie dziesięć minut. Tak stworzonej kompozycji lider The Attractions miał następnie przypisać pewne znaczenie. Przy nadawaniu „Everyday I Write The Book” ostatecznego kształtu, zgodnie z planem, udało się utworu zbytnio nie skomplikować, uzbroić go w bystry tekst oraz zmieścić w nim maksimum piosenkopisarskiego intelektu.

W singlu z „Punch The Clock” ujmuje nie tyle prostota, co raczej niezwykła lekkość. Każda część składowa kawałka jest chwytliwa, ale w sposób wyjątkowo subtelny. Zakochanym pop-soulowym zwrotkom towarzyszą linijki o etapach miłosnej relacji i pisaniu kolejnych rozdziałów książki zarazem. Porównania, jakimi zarzuca nas Costello wywołują szczery uśmiech, dwuzdaniowy refren brzmi zaś wyśmienicie głównie dzięki temu jak zostaje wyartykułowany.  

Gładko wpasowują się w tę konstrukcję delikatne klawisze i dziewczęce chórki powtarzające za Elvisem poszczególne frazy. Hooki wydają się wpadać w ręce zespołu z naturalną swobodą. Przyzwoite pozycje na listach przebojów w 1983 roku nie dziwią zważywszy na fakt, że ta piosenka słucha się właściwie sama. 

piątek, 4 marca 2016

The Waterboys - A Girl Called Johnny (1983)












Bohaterką tekstu „A Girl Called Johnny” jest matka chrzestna punk rocka Patti Smith. Główną rolę w warstwie muzycznej utworu odgrywa zaś saksofon tenorowy. Choć na niesamowity wieczorny nastrój kompozycji niewątpliwy wpływ mają również pianino, wokal Mike’a Scotta oraz perkusyjno-tamburynowa rytmika, kluczowym opowiadającym okazuje się właśnie instrument dęty, dzierżony przebojowo przez Anthony’ego Thistlethwaite’a. Muzyka, którego Scott zaprosił do współpracy po usłyszeniu solówki, jaką ten zagrał chwilę wcześniej w numerze Nikkiego Suddena (Swell Maps) zatytułowanym "Johnny Smiled Slowly".

Za każdym razem, kiedy przysłuchuję się uważnie pierwszej części piosenki, odnoszę wrażenie, że wszystkie te pozostałe elementy nieprzypadkowo mają jedynie (znakomicie) zapowiadać hook wygrywany przez multiinstrumentalistę The Waterboys. Torować mu drogę, po czym na zmianę taktownie ustępować miejsca lub też wdzięcznie towarzyszyć. Fakt ten nie powinien zresztą dziwić przy świadomości, iż mamy tu do czynienia z jednym z tych tematów, które poprzez swoje zawodzenie wydają się wiercić dziurę w duszy oraz rozdzierać na strzępy każdą najgłębszą noc.

Taki był ich singlowy debiut. Zdaniem niektórych, przebity ewentualnie dopiero słynnym „The Whole Of The Moon”, wydanym dwa lata i parę ładnych siedmiocalówek później.

niedziela, 28 lipca 2013

Sonic Youth - Confusion Is Sex (1983)













5.5

Kontynuacja paranoicznego no-wave’u z pierwszej EP’ki. Wciąż bez Steve’a Shelleya, songwritersko udzielają się tylko Thurston i Kim. Duch nagrywania z Glennem Brancą nadal nieodłączny, grupa nie ma ochoty używać gitar w normalny sposób. Jak wiemy normalność straszy nudą.

Pozostajemy więc w muzycznej awangardzie, którą tradycyjnie można traktować jako oryginalniejszą formę sztuki, lub niesłuchalny śmietnik. Jest tu duszno i lodowato zarazem, trochę nieprzyjemnie, ciemno, a nawet chorobliwie. Uczucia wydają się zbędne, ale jeżeli komuś sprawia przyjemność mechaniczne artykułowanie, industrialne jazgoty oraz tworzące klaustrofobiczną ciasnotę hipnotyczne dzwony i zegary (między innymi „Lee Is Free”) ten powinien odczuć co najmniej ukłucie perwersyjnego zadowolenia. Kim Gordon jak zwykle z dobrym skutkiem udowadnia, że aby tworzyć interesującą muzykę nie trzeba wcale mieć talentu. To jej „Protect Me You” epatujące totalnym mrokiem jawi się najbardziej sugestywnym i zarazem „najładniej” brzmiącym utworem z płyty. Mi osobiście bardzo udziela się atmosfera dezorientacji i niepokoju zawarta w tekście oraz postawienie nacisku na klimatyczność. W interpretacji „I Wanna Be Your Dog” Kim nie jest już tak opanowana. Tu odziedziczona zostaje cała potępieńcza dzikość panów z The Stooges, zwłaszcza, że mowa o wersji wykonywanej na żywo. Innym elementem utrwalającym ciągłość nowojorskiej sceny jest całkiem niezłe „The World Looks Red” z post-apokaliptycznym tekstem Michaela Giry (w wykonaniu Thurstona). W przypadku „Shaking Hell”, trzeciego numeru Gordon, z początku niewiadomo czy ktoś tam na czymś gra czy może dwóch typów rytmicznie piłuje drzewo. Następująca dalej deklamacja i wykrzykiwanie haseł też raczej nie zachwycają, daleko do wrażenia z „Protect Me You”.  Czwarty, „Making The Nature Scene” to już czysta poezja miasta, wiersz w awangardowym stylu, w którym basistka Sonic Youth niczym Julian Przyboś staje się wykrzynikiem ulicy.
 
Numerami Moore’a są: adekwatnie zatytułowany „Inhuman”, w pewnym sensie manifestujący to co się dzieje na krążku „Confusion Is Next” (I maintain that, chaos is the future, And beyond it is freedom, Confusion is next, And next after that is true) i rozpoczynający całość “She’s In A Bad Mood” czyli wprowadzenie do rytualnej ceremonii, dawka czerni gęstej jak smoła.

Tak w skrócie prezentuje się długogrający debiut Soników. Album ciekawy, stanowiący pewną pożywkę intelektualną, choć raczej męczący jeśli mielibyśmy dla rozrywki słuchać go „na ripicie”. Do zaakceptowania, ale i do poprawki.




Protect me demons
that come at night