The Clientele / Clock Strikes Thirteen - Six Foot Drop / We Could Walk Together (2002)

6.5

Na ostatnim z trzech splitów, wydawanych jeden po drugim w latach 2001-2002, The Clientele raz jeszcze spotykali się z kapelą „duchowo” sobie pokrewną, równie lubującą się w nastrojowym i romantycznym indie popie. Tym razem obyło się bez nagrań premierowych, a zamiast tego każda z grup zmierzyła się z materiałem skomponowanym przez tę drugą. Podczas gdy Alasdair MacLeana z kolegami wzięli na warsztat „Six Foot Drop”, singiel Clock Strikes Thirteen z 1996 roku, zespół z Philadelphii zdecydował się zinterpretować znane z kompilacji „Cry Me A Liver” (1997) i „Suburban Light” (2000) „We Could Walk Together”.

Co do efektu, obyło się właściwie bez niespodzianek. Jeżeli posłuchamy autorskiej wersji „Six Foot Drop” i wyobrazimy sobie ten numer w wykonaniu The Clientele, a następnie włączymy wspomniany cover, wersja wyobrażona i rzeczywista nie powinny się od siebie wiele różnić. Amerykanie w ramach debiutanckiego singla skomponowali bliski wrażliwości Galaxie 500, melodycznie rozkoszny utwór w stylistyce lo-fi dream popu, w którym z damsko-męskich harmonii wokalnych uczyniono bardzo skuteczny oręż. Brytyjczycy, nic dodać nic ująć, przerobili go bardzo po swojemu, zachowując błogi urok „ładnej piosenki”, a wręcz czyniąc ją jeszcze delikatniejszą i bardziej rozmarzoną.

Clock Strikes Thirteen poradzili sobie z „We Could Walk Together” co najmniej równie sprawnie. Kawałek, który można chyba uznać za jeden z największych przebojów The Clientele trafił w dobre ręce, nabierając za ich sprawą nieco innego, acz całkiem interesującego charakteru. Wykonanie kapeli Benjamina Xaviera Kima brzmi niczym hippisowska ballada miłosna z lat 60. Psychodeliczny pop pobrzmiewający leniwymi gitarowym i akordami i dźwiękami tamburynu. Nie zagubiono tu fantastycznej, pojawiającej się w miejscu refrenu melodii, której w tym przypadku towarzyszą również słowa tytułowe, w oryginale nieobecne.

Modern Baseball - You're Gonna Miss It All (2014)

7

Modern Baseball, indie-rock/pop punk z Filadelfii czyli jeden z tych chwalonych za oceanem albumów, których polscy fani alternatywy wszelakiej nie będą w stanie łyknąć. Oczywiście u mnie w przypadku takiej stylistyki owo łyknięcie przychodzi z łatwością, bez popijania, nawet ze smakiem i niekrytą satysfakcją. Bo jak tu nie mieć serca dla uroczo szczeniackiego, ale niegłupiego songwritingu kolegów Brendana i Jake’a? Sympatii do rzucanych w manierze emocjonalnego buntu fucków i porządnych gitarowych melodii? Skamleń na temat dziewczyn, z którymi się zerwało oraz pozornych zwycięstw w radzeniu sobie samemu? No nie da się.

Pytanie kolejne. Jak bardzo źle musi brzmieć połączenie Daniela Johnstona z Blink 182? Dziwna sprawa, ale wcale. Modern Baseball to z jednej strony chłopaczki w czapkach z daszkiem, z drugiej wrażliwcy pogrywający balladowe lo-fi. Taka mikstura sprawdza się co najmniej nieźle. Brendan Lukensa i spółkę lata świetlne dzielą bowiem od znanego do tej pory przeciętnemu odbiorcy pokolenia pop-punkowców, od którego odrożnia ich chociażby nieco większa dojrzałość i odejście od MTV-przyjaznego stylu. Cecha to zresztą znamienna także dla innych współczesnych zawodników z tego podwórka: The Wonder Years, Iron Chic czy You Blew It. Owszem, panowie śpiewają nam o piątkowych nocach, związkach i różnych bzdurach typowych dla młodych ludzi, ale wystarczy zerknięcie jednym uchem na takie „Broken Cash Machine” żeby zauważyć, że jednak inaczej, zupełnie inaczej. Gorzkie piguły czy słodki pudding? Oczywiście jedno i drugie.  

Najlepszy na płycie „Your Graduation” zaczyna delikatnie wibrująca gitara, z której swobodnie mógłby wyskoczyć jeden ze wczesnych kawałków The Wedding Present. Panowie idą jednakże w innym kierunku konstruując chwytliwy przebój ścieżką klasycznie energetycznego koledż-rocka po amerykańsku. Wygrywa nieoczekiwane wokalne wejście perkusisty w drugiej zwrotce i wpadający w ucho refren. Tę piosenkę chciałbyś usłyszeć w swoim ulubionym młodzieżowym serialu pięć lat temu. „Rock Bottom” to ćwiczenie z ultra-melodyjnych gitar a la Tom DeLonge. Zabieg nagłego przyspieszenia w „Apartment” i „The Old Gospel Choir” słyszeliśmy już nie raz i nie dziesięć, a mimo to w tym przypadku posłuchać raz jeszcze nie boli. „Charlie Black” z zapadającymi w pamięć łoooo najperfidniej odsłania ich gówniarskie oblicze. Na przeciwnym biegunie znajduje się chociażby błyskotliwie rozpoczynające „Fine, Great”, delikatnie country’owe „Notes”, „Timmy Bowers” spod indeksu ósmego i kończące, smutne jak cholera, ale pocieszne „Pothole”.

Pulchny Brendan i Jake nie są posiadaczami najlepszych wokali świata, obydwaj śpiewają nieco przez nos, ale przynajmniej ich wypowiedzi nie tracą w ten sposób niczego z autentyczności. Kiedy już chcą coś powiedzieć, a zapewniam, że coś tam do powiedzenia mają, robią to totalnie po swojemu. Słucha się ich fajnie, „You’re Gonna Miss It All” to zaś istotna cegiełka w budowaniu nowego obrazu pop punkowego grania i odbywającej się w ciągu ostatnich dwóch lat jego gruntownej rehabilitacji. 

Podsumowanie 2013: piosenki 8-5

8. Matt Pond – When The Moon Brings The Silver

Księżycowo, romantycznie, jak to u Ponda, ale przy tym też do przodu, żwawo, z życiem. Trafił w dziesiątkę ten, kto wpadł na to, by w „When The Moon Brings The Silver” wyeksponować całą tę motorykę, dać porządny rytm i zwyczajnie rozpędzić potencjał kawałka. Kompozycyjnie spoko, lirycznie jak trzeba. Studenckie wspominki, trzeci rok, drugi semestr. 

7. Still Corners –Berlin Lovers

Tak jak już ktoś kiedyś napisał: „Piosenka ma wszelkie predyspozycje do bycia tegorocznym, długofalowym hitem, lądującym w późniejszych podsumowaniach. Jest tu mocny synth-popowy hook przewijający się przez całość, towarzyszący rozmarzonemu śpiewaniu Tessy Murray. Przebity w refrenie najbardziej nawiedzająco-hipnotycznym motywem pierwszej kwarty roku, opartym właściwie na jednej, sugestywnie powtarzanej frazie. So young, so young, so youuung… . Ta nocna, romantyczna ulotność, manifestujący młodzieńcze uniesienia tekst i buszujące po głowie klawisze. Szkoda jedynie, że tak krótko, ale jest na to rada. Ja puszczam sobie dwunasty raz pod rząd.”

6. Surfer Blood – Gravity

Takie piosenki nagrywają ludzie szczęśliwi. Bezpretensjonalność, dla kawałka spod indeksu drugiego na „Pythons” jest słowem kluczem. Kombinacja idyllycznego tekstu o tym „jak zajebistym farciarzem jestem, bo moja dziewczyna wybrała właśnie mnie” z najlżejszą, najbardziej wpadającą w ucho formą słonecznego college-rocka.

5. Swim Deep – She Changes The Weather

Wydawali się zwykłymi wychudzonymi indie-chłopaczkami z jednym, niezłym numerem a la MGMT na koncie, w którym gość śpiewał, że pieprzy romanse, woli podkochiwać się w dziewczynie z Warpaint. Wpadli nagle z datą 2013, aby przygotować kawałek o tak nielogicznej, nieprzystającej do „dzisiejszych czasów” budowie, okazujący się (moim) tegorocznym „I Wanna Be Adored”. W tym właśnie szaleństwie Swim Deep znaleźli metodę, przez całe 5:54 trzymając fason i nie myląc się ani razu.